symbool geworden van bureaucratische traagheid, bestuurlijke onmacht en een samenleving die muurvast lijkt te zitten. Aan de voet van de Posbank staat de bouwval inmiddels al meer dan twintig jaar weg te rotten als een rotte kies in het landschap.
Keer op keer werden plannen gemaakt om de gebouwen te slopen
en het terrein een nieuw leven te geven met woningbouw. Keer op keer liep het
vast. Een paar jaar geleden gloorde er even hoop: een breed gedragen
nieuwbouwplan leek eindelijk voor een doorbraak te zorgen.
Maar opnieuw bleef het stil. Nu ligt alles opnieuw stil
vanwege vleermuizen en het uitblijven van een provinciale sloopvergunning.
Volgens ingewijden zouden er nog maar enkele vleermuizen aanwezig zijn, drie vleermuizen
om precies te zijn. Drie. Terwijl het pand ondertussen steeds gevaarlijker
wordt.
Recent werd het karkas opnieuw in brand gestoken wat de bouwval
steeds verder in een gevaarlijke ruïne verandert zodat risico’s op verdere
instorting en nieuwe incidenten worden vergroot.
Wij zijn het wachten zat. De gemeente moet nu ingrijpen. Slopen
die bouwval, desnoods zonder provinciale toestemming. Daar zijn meer dan genoeg
redenen voor. De situatie is onveilig, met risico op nieuwe branden en
instortingsgevaar. Als daar op een onbewaakt moment kinderen gaan spelen en er
gebeuren ongelukken, dan is het te laat.
En die paar vleermuizen? Die hebben vermoedelijk allang
het hazenpad gekozen.
Nog langer wachten is onverantwoord. Er is genoeg
gepraat. Platgooien, opruimen en vooruitkijken. Nu!