
Het bestuur had de fractie uitgenodigd om afscheid te nemen van de vier niet meer verkiesbare raadsleden. Een daarvan ben ik. Maar ik was niet welkom op het feestje omdat ik weigerde toe te zeggen dat ik geen woord zou reppen over het probleem tussen Dick Jurriens en de campagne commissie, bestaande uit de lijsttrekster Magda Rook en nog drie nieuwe kandidaat-raadsleden.
Aanvankelijk dacht ik het niet goed gehoord te hebben - Gemeentebelangen staat toch vanaf de eerste dag voor openheid en eerlijkheid? En dan wordt het langst zittende raadslid, nota bene op de laatste dag, de mond gesnoerd? Dan mag niet terug gekeken worden op de goede en minder goede dingen van 12 jaar raadslidmaatschap?
Waarover had ik het eventueel in een afscheidstoespraak willen hebben? Bijvoorbeeld dat mijn reden voor het mede oprichten van Gemeentebelangen in 1997, de Betuweroute-Noordtak, vandaag nog steeds actueel is? Beter gezegd actueler dan ooit want het aantal te verwachten goederentreinen, dat de leefbaarheid in onze dorpen ernstig bedreigt, wordt met het jaar hoger. Waarschijnlijk had ik ook onze grote vreugde en trots over het groeiende aantal zetels aangehaald: van nul naar drie, naar vijf, en nu is Gemeentebelangen met zes zetels de tweede grootste partij in de raad. En natuurlijk had ik gememoreerd aan onze teleurstelling (laat ik het zo maar noemen) toen we door de grootste partij uit het college gebonjourd werden. Omdat we niet in het Hart-van-Dieren-gareel liepen moesten we terug in het oppositiehok.
En misschien had ik ook even de botsing tussen enkele oude en aankomende raadsleden genoemd, zoiets is altijd afhankelijk van de situatie. Maar één ding weet ik zeker: ik had mijn collega-raadsleden opgeroepen onze nieuwe kandidaatsraadsleden te steunen, hun enthousiasme niet te temperen, niet de lange tenen uit te strekken maar een begrijpende, helpende hand.
Want zij verdienen een kans.
En Gemeentebelangen verdient een frisse wind!
Barbara de Vos
Lijstduwer Gemeentebelangen