De verwachting is dat
Nederland aan het einde van het jaar meer dan 700.000 werklozen telt. De
economie krimpt. Nog niet zo heftig als in Spanje, Portugal of Griekenland maar
ook in Nederland gaat het slecht. Iedere maand verliezen tienduizenden mensen
hun baan. Sla de kranten er maar op na. Aankondigingen van massaontslag zijn aan de orde van de
dag.
Ook ik treed per 1 juni toe tot het almaar groeiende leger van werklozen.
Dat worden wat stapjes terug voor mij. De eerste keer in mijn leven dat ik aan
de zijlijn sta. Ik heb het daar best moeilijk mee. Nog geen anderhalf jaar
geleden kon ik kiezen uit een waaier van opdrachten. En nu? Die luxe positie is als sneeuw voor de
zon verdwenen. Een greep uit de afwijzigen: Overgekwalificeerd, niet wat we zoeken, past niet in het team, jammer maar we
krijgen geen budget, zou heel goed functioneren maar we moeten zelf mensen
ontslaan enz..
Er zijn op dit moment 5 à 6 werklozen per openstaande vacature. Het
zal op mijn leeftijd dan ook zeker niet gemakkelijk zal zijn om werk te vinden. Maar ik houd de moed erin. De eerste
sollicitaties zijn de deur uit. Ik mis de werkstress en het gevoel een bijdrage
aan een gezamenlijk doel te leveren. Opgeven is geen optie! En ik hoef maar één
keer te scoren. Dat moet te doen zijn. Deze jongen laat zich nog niet
afserveren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten