Kritisch zijn is nog geen polariseren

De discussie over het voormalige postkantoor aan de Prinsenstraat in Dieren heeft de afgelopen tijd veel losgemaakt. Daarvoor hadden wij onze motie “Geen huisvesting van statushouders in voormalig postkantoor aan de Prinsenstraat in Dieren” ingediend. De motie werd gisteren in de raadsvergadering behandeld. En afgewezen door de andere partijen. Daarmee hebben zij een duidelijke keuze gemaakt. Net als wij! Zij willen huisvesting van statushouders niet uitsluiten, geheel of in een mix met andere woningzoekenden.    

Wij willen hier wel andere woningzoekenden, graag zelfs, maar geen statushouders. Nogmaals: wij willen geen huisvesting van statushouders in het voormalige postkantoor.

Niet permanent. Niet tijdelijk. En ook niet als doorstroomlocatie.

Daar zijn wij eerlijk over. Dat is een politieke keuze. Maar juist omdat wij die keuze duidelijk uitspreken, kregen we tijdens het raadsdebat ook veel kritiek. Wij zouden polariseren. We zouden de conclusie al hebben getrokken en vervolgens om onderzoek en participatie vragen terwijl de uitkomst eigenlijk al vaststaat.

Maar is dat werkelijk zo?

Een gemeenteraad is geen stempelmachine voor het goed- of afkeuren van voorstellen die het college doet. Een gemeenteraad is juist ook om politieke keuzes te maken. Tegelijkertijd betekent een duidelijke politieke keuze niet dat er niets meer onderzocht hoeft te worden. Integendeel.

Het voormalige postkantoor bestaat uit 17 appartementen en zou maximaal tien jaar als doorstroomlocatie kunnen worden gebruikt. Bewoners verblijven er ongeveer een jaar en maken daarna plaats voor een volgende groep. Gedurende lange tijd ontstaat daarmee een voortdurende wisseling van bewoners. Onze vraag is daarom heel eenvoudig: is dit op deze locatie een passende woonvorm?

Wij willen weten wat de gevolgen (zouden) zijn voor de leefbaarheid, de sociale samenhang, de openbare ruimte en de omwonenden. Hoe wordt het beheer geregeld? Wie is aanspreekbaar voor de buurt? Hoe wordt begeleiding georganiseerd? En hoe worden omwonenden daadwerkelijk betrokken? Wij vinden dat je de mogelijke gevolgen vooraf moet kennen voordat je een dergelijke woonvorm voor maximaal tien jaar vastlegt.

Ook de vraag of wij dan maar accepteren dat het voormalige postkantoor leeg blijft staan? Nou, liever niet? Wij willen veel liever dat het gebouw een goede, toekomstbestendige woonfunctie krijgt. Maar als het niet anders kan dan accepteren wij dat. Maar waarom moet dat automatisch betekenen dat deze appartementen tien jaar lang exclusief voor statushouders worden ingezet?

Er zijn ook starters, jongeren en andere reguliere woningzoekenden die dringend een woning zoeken. Een bredere of gemengde wooninvulling kan wat ons betreft daarom serieus worden onderzocht.

De gemeente heeft een huisvestingsopgave voor statushouders.  Maar dat mag niet betekenen dat iedere beschikbare locatie automatisch geschikt is voor iedere doelgroep.

De gemeente heeft daarbij meer verantwoordelijkheden: mensen huisvesten én zorgen voor leefbare buurten.

Ook over subsidie zijn wij duidelijk. Natuurlijk is financiële haalbaarheid belangrijk. Maar subsidiemogelijkheden mogen wat ons betreft niet leidend worden bij de keuze voor een doelgroep. Eerst bepalen wat passend is voor het gebouw en de omgeving. Daarna zoeken we daar de financiering bij. Subsidie is een middel, geen bestemming.

Dan de vraag waarom wij onze motie nu hebben ingediend. Juist om te voorkomen dat er een voldongen feit ontstaat.

Als het college meer tijd nodig heeft om alternatieven te onderzoeken, omwonenden te betrekken en de gevolgen goed in beeld te brengen, dan vinden wij dat prima. Maar die extra tijd moet dan ook echt ruimte bieden voor een andere uitkomst. Het mag geen periode worden waarin ondertussen de belangrijkste keuzes al worden vastgelegd.

En dan komen we bij het woord dat ook tijdens deze discussie is gevallen: polarisatie.

Ja, wij sluiten statushouders als doelgroep uit voor deze specifieke locatie. Dat is onze politieke keuze. Daar lopen wij niet voor weg.

Maar een duidelijke politieke keuze maken is nog geen polarisatie.

Polarisatie is mensen tegen elkaar opzetten. Daar gaat het hier niet over. 

Wij voeren een debat over een gebouw, een woonvorm, woningzoekenden en de leefbaarheid van een buurt. Andere partijen mogen daar anders over denken. Dat hoort bij democratie.

Sterker nog: een gemeenteraad waarin iedereen het altijd met elkaar eens is, zou pas echt reden tot zorg zijn.

Wij willen een goede woonfunctie, maar niet deze woonfunctie.

Daarom blijven wij bij onze lijn: Eerst de feiten. Eerst de alternatieven. Eerst de omgeving. En daarna het besluit.

Dat wij daar een duidelijke politieke keuze aan verbinden, is geen polarisatie.

Dat is politiek.