Zie je op Twitter!

Ik ben nou ’n goeie week aan het Twitteren. Het bevalt me wel. Op deze blog zie je in de linkerkolom de tweets (twitterberichtjes) die ik persoonlijk op Twitter plaats. Wellicht niet zo interessant voor de lezer van deze blog maar je ziet niet de berichtjes die ik ontvang van andere Twitteraars die ik op Twitter volg. En dat maakt Twitter juist zo interessant.

Twitter is gebaseerd op één vraag: “What are you doing?” / “Wat ben je nu aan het doen?” . De “tweets” hebben een maximale lengte van 140 tekens. De kracht van Twitter zit vooral in de snelheid. Nieuws wordt vrijwel stante pede op Twitter geplaatst. Zo was het nieuws over de vliegtuigramp op Schiphol binnen ’n paar seconden wereldwijd bekend. Nog bijna voor het toestel neerstortte hadden ooggetuigen al “tweets” op Twitter geplaatst.

Je kunt op Twitter mensen (en organisaties) volgen in wie je geïnteresseerd bent. Er zijn twitteraars die worden gevolgd door honderdduizenden andere twitter-gebruikers.

De meest bekende en beroemde Twitteraar, Barack Obama, wordt gevolgd door honderdduizenden mensen. En zelf (de mensen achter zijn Twitter-account) volgt ie ook honderdduizenden andere over de aarde verspreide Twitteraars. Inmiddels volg ik de “tweets” van een aantal Nederlandse politici: minister van BuitenlandseZaken Maxime Verhagen en Tweede Kamer-leden, Paul Tang (PvdA), Rita verdonk (TON), Alexander Pechtold (D66), Geert Wilders (PVV) , Wim van de Camp (CDA) , Arend Jan Boekestijn (VVD) en Paul de Krom (VVD) maar ook de Redactie Arnhem van de Gelderlander, CNN, M-FM Streekradio, Weeronline en andere Twitteraars. Sommige van die Twitteraars volgen zelf ook mijn “tweets”.

Dat op de voet volgen van mensen maakt het juist zo geinig. Je krijgt er ook een gevoel van “ik ben erbij”. Al zijn de berichtjes soms nog zo onbenullig. Je weet waar mensen mee bezig zijn en maakt je er automatisch een voorstelling van. En soms maken ze 'n uitglijer zoals Arend-Jan Boekestijn die in een tweet Chinezen bestempelde als "spleetogen". Kranten, radio- en televisiezenders hebben Twitter ook massaal ontdekt en hun korte berichtjes lokken veel mensen naar hun nieuwssites op internet.

De Arnhemse redactie van de Gelderlander maakt er al driftig gebruik van met “tweets” waarin verwijzingen naar krantenartikelen op haar website.

Als je iemand niet als “follower” wilt dan kun je die blokkeren. Dan ontvangt die persoon jouw “tweets” niet meer op zijn Twitter-account.

Je kunt ook, onzichtbaar voor de andere mensen die jou volgen, direct boodschappen met elkaar uitwisselen. Er zijn ook Twitteraars die alleen een Twitter-account hebben aangemaakt om te zien wat anderen doen. Zij versturen zelf geen “tweets”maar willen wel op de hoogte blijven van de activiteiten van anderen. Ook niks mis mee. Twitter kan ook gebruikt worden via de telefoon. Moet ik nog uitzoeken want ik wil niet voor verrassingen komen te staan als ik de telefoonrekening krijg.

Twitteraar @cyberbofh heeft me de weg in Twitterland gewezen. Er zijn talloze diensten die aan Twitter gekoppeld kunnen worden en het gebruik van Twitter vereenvoudigen.

Voor meer informatie: klik op Leer de kracht van Twitter te gebruiken of Gebruik de kracht van Twitter of volg de korte Cursus Twitter: een kennismaking. Dat laatste is zelfs speciaal gemaakt om politici en ambtenaren wegwijs te maken. Dat maakt verder niet uit hoor. Iedereen met 'n emailadres kan Twitter gebruiken. Het onderstreept alleen nog eens dat ook de politiek Twitter ontdekt heeft en gebruik wil maken van dit zeer krachtige communicatiemiddel. Het is per saldo allemaal erg simpel.

Voor het aanmaken van een Twitter-account is alleen een emailadres nodig. Klik hier om naar Twitter te gaan.

Kom op mensen! Aan de Twitter. Ik ben benieuwd naar jullie “tweets”.

Voor ik ’t vergeet: Twitter is GRATIS!

Zie ik jullie straks ook op Twitter? Zou ik heel erg leuk vinden. Ik heb zelf twee Twitter-accounts @politiekrheden en @theokooijmans. (Klik op een van de namen)

Winkel van Sinkel (9)

Het is alsof de duvel er mee speelt. De Gelderlander kwam gisteren met twee artikelen die naadloos aansluiten op berichtjes op weblog Politiek Rheden die ik van de week juist gemaakt had naar aanleiding van eerder berichten in die krant. Een mooie wisselwerking.

De Arnhemse VVD vroeg onlangs wat de gemeente Arnhem met de “Arabische namen-lijst” aan het uitspoken was. Eergisteren gaf ik daar in mijn bericht Arnhemse “service” aan hoe ik daarover dacht. Gisteren meldde de Gelderlander dat Arnhem niet van plan is deze lijst in te ban te doen.

Ik weet niet precies welke redenering het Arnhemse college van B&W volgt dus ik moet gissen. Maar ik kan me voorstellen dat ze de Berber-ouders met een Marokkaanse nationaliteit willen behoeden voor problemen met de Marokkaanse overheid.

Toch is dat de verkeerde weg. Arnhem schaart zich in het rijtje gemeenten die zich door de Marokkaanse overheid laten gebruiken om de arabisering van Berbers door te voeren. Arnhem maakt zich daarmee indirect schuldig aan culturele zuivering. Bovendien hebben deze mensen veelal ook de Nederlandse nationaliteit. Dat maakt het nog ’n graadje erger. Als hier in Nederland Friese of Saksische namen verboden zouden worden omdat ze niet Hollands genoeg zijn dan zou de Nederlandse natie op z’n achterste benen staan. Slappe hap daar in Arnhem.

Gisteren berichtte ik ook over de Casa Intermezzo waarvan de sluitingsdatum in mei 2010 onzeker is geworden . Ik uitte mijn vrees dat de Casa langer blijft staan dan was beloofd door eigenaar Innoforte en was toegestaan én beloofd door de gemeente Rheden. In de Gelderlander meldt bestuurder Ed Cools van Innoforte prompt dat hij vasthoudt aan de oorspronkelijk sluitingsdatum. En hij noemt daarbij ook nog ’n partij die ik over het hoofd had gezien. Naast Attent, de gemeente Rheden en Innoforte is ook nog Alysis ( Casa Intermezzo staat op het terrein van Ziekenhuis Velp, onderdeel van Alysis) betrokken. Cools wil dat probleem zo snel mogelijk van zijn bord af hebben. Gelijk heeft ie. I

Er is nog een jaar te gaan voordat de sluitingsdatum wordt bereikt. Benut die tijd om een goede oplossing voor dat probleem te vinden. Een goede huisvesting voor de logés van Regina Pacis moet voorop staan. Dat moet wel snel. Want de kwetsbare cliënten van Regina Pacis mogen niet te lang aan onzekerheid worden blootgesteld.

Toch maar eens praten met de bewoners van de Ulenpas? Begin daar eerst eens mee. Misschien zijn de Ulenpassers inmiddels gewend aan de Casa en die willen vast niet op hun geweten hebben dat er met de broze buren van Regina Pacis gesold gaat worden. De garanties aan de Ulenpassers zullen dan wel kei- en keihard moeten zijn. Die mogen uiteindelijk ook niet de dupe worden van de problemen bij Attent.

Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat worden opgelost.

Casa Permanente

Casa Intermezzo zou in mei 2010 verdwenen zijn maar het is nog maar zeer de vraag of dit gaat gebeuren.

In de Casa zijn nu een aantal bewoners van Regina Pacis ondergebracht. De nieuwbouw
van Regina Pacis wordt echter vertraagd door financiële problemen bij Attent, de zorggroep waartoe Regina Pacis behoort. Attent krijgt de financiering voor de nieuwbouw met de banken niet rond.

Het is niet alleen de kredietcrisis die hier de oorzaak van is maar Attent dook vorig jaar in de rode cijfers en banken zijn nu huiveriger dan ooit. Ze willen vrijwel geen enkel risico lopen. Daar helpt de berichtgeving over zorginstellingen die in financiële problemen ook niet echt bij. De laatste tijd duiken steeds vaker berichten op over zorginstellingen die in de financiële problemen komen. En dat ligt echt niet alleen aan de kredietcrisis.

De marktwerking en de daaruit voortvloeiende schaalvergroting leiden in zo’n kwetsbaar maatschappelijk veld tot steeds grotere problemen. Alles moet groter, alles moet onpersoonlijker, alles moet efficiënter. En dat ontspoort steeds vaker. En dat kost de maatschappij tientallen miljoenen. Terwijl de zorg verder verschraalt.

Voorbeelden genoeg: de “eigentijdse, maatschappelijke en moderne onderneming op het gebied van zorg” Meavita , het Limburgse “zorgconcern” Orbis of de IJsselmeerziekenhuizen. Dat geldt overigens niet alleen voor de zorg. Andere in het oogspringende voorbeelden zijn de Rotterdamse woningstichting Woonbron die zich voor tientallen miljoenen vertilt aan het stoomschip Rotterdam en het Amsterdamse Rochdale (“zorgeloos wonen”) waar het management wel heel nadrukkelijk in de eerste plaats aan zichzelf dacht.

Waar zijn we in godsnaam mee bezig?

Maar laat ik niet afdwalen. Hoe moet dat nou met de Casa Intermezzo?

Destijds is zowel door de gemeente als door Innoforte (eigenaar van Casa Intermezzo) keer op keer met de hand op het hart beloofd dat de Casa in mei 2010 zou verdwijnen.

Toenmalig wethouder Wilschut zei toen dat hij niet van plan was om “oudjes uit de Casa te zetten” als die datum wordt overschreden. Dat wil natuurlijk niemand. Daarom is het nu, een jaar voor de einddatum, zaak om alternatieven te ontwikkelen.
De gemeente Rheden en Innoforte zullen toch, een voor de bewoners van de tegenover de Casa liggende Ulenpas, acceptabele oplossing moeten vinden. Samen met Attent kunnen ze dus nu op zoek naar een andere oplossing.

Ik vrees echter dat de gemakkelijkste weg wordt gekozen. De Casa Intermezzo blijft voorlopig ook ná mei 2010 staan. En daarmee krijgen de bewoners van de Ulenpas de problemen van Attent op hun bord.

Arnhemse "service"

Ik had nog iets liggen.

In Nederland zijn Friese namen verboden. Nederlanders die in Brussel hun pasgeboren kind willen aanmelden mogen dat laten inschrijven onder een naam die zij zelf wensen, dus ook met een Friese naam.

Wel zal de Brusselse dienst bevolking erop wijzen dat Friese namen door de Nederlandse regering verboden zijn en dat aangifte van hun kind bij het consulaat van Nederland onder zo’n naam problemen kan opleveren. Mogelijk dat de inschrijving niet doorgaat en het kind geen rechten kan doen gelden in Nederland.
(vrij naar “Arnhem toont door Marokko verboden Berbernamen als 'service'”in de Gelderlander van 7 maart 2009)

Onzin natuurlijk. Maar niet in Marokko. Daar zijn Berber-namen verboden. En in Nederland werken diverse gemeenten daar aan mee. Als Marokkaanse ouders hun pasgeboren kind komen aangeven komt de lijst met toegestane namen voor de dag. Dat gebeurt blijkbaar ook in Arnhem waar de VVD vragen heeft gesteld over deze kwestie.

Het Arnhemse college lijkt zich hier niks van aan te trekken want in haar antwoord geeft ze er geen blijk van hier een einde aan te willen maken.

De Rotterdamse burgemeester Aboutaleb,zelf van van Marokkaanse afkomst,gaat hier heel anders mee om. Aboutaleb zei de Marokkaanse namenlijst te 'verbranden' als hij deze nog in het Rotterdamse stadhuis tegenkomt. Dat lijkt me een veel beter signaal.

Zou de burgemeester van Rheden daar ook zo over denken?

Lijkt me ’n mooie vraag voor een van Rhedense gemeenteraadsleden.

De Tafel van Tien, een doekje voor het bloeden

Door: Adriaan Dolk

In het alternatief 3a van de Traverse is duidelijk aangegeven dat ter hoogte van de Molenweg de Burg. de Bruinstraat (ter plaatse tweebaans) wordt gekruist met een onderdoorgang voor fietsers en voetgangers. De bewoners van de Molenweg worden nu opeens geconfronteerd met een vierbaans viaduct, opgenomen in de B. de Bruinstaat over de Molenweg als voldongen feit.

Het onderhoudsprogramma voor de riolering is het argument van de gemeente. (????) Wat het effect is van de uitlaatgassen van zo’n 25000 auto’s per dag, die ter hoogte van je openstaande keukenraam, de lucht vervuilen, is kennelijk wat minder interessant. De gemeenteraad fiatteerde op stel en sprong de bouwplannen van het viaduct in de vergadering van 3 maart jl, want er kan € 140.000 bespaard worden.

Toch mooi meegenomen op een project van 90 miljoen. Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd, daar moet het veronderstelde draagvlak van de bevolking van Dieren maar even voor opzij worden gezet. Albert Heijn is tenslotte niet de enige die op de kleintjes let.

De Tafel van Tien (TvT) werd gemakshalve ook maar genegeerd. Een motie waarin het College werd opgedragen (25.06.08) om de TvT bij de uitwerking van alternatief 3a te betrekken is leuk, maar een euro is een euro. Ook vermoed ik dat het vierbaans viaduct nogal strijdig is met de motie Fijnstof, van dezelfde datum.

Het woord “kaderstellend” vliegt je in de raadszaal links en rechts om de oren, maar om die gestelde kaders te controleren, laat staan te handhaven, dat is alleen maar lastig en verstorend voor de verhoudingen in de coalitie. De grootste oppositiepartij in de raad doet z’n mond ook niet open en huldigt het standpunt: pakken wat je pakken kan, beter één wegkruising in de hand dan tien op papier. Mijn bewondering voor bestuurders met een visie is grenzeloos.

Nadat de TvT (zomer 2008) had geholpen om in ieder geval een schijn van draagvlak te vestigen bood de Gemeente haar troetelkind nog een borrel aan in de Peerdestal en dat was het dan. Daarna: taal noch teken. Tot er plotseling in februari dit jaar bij de informatieavond voor de bewoners aan de Molenweg een vlag nodig was om de lading te dekken; toen was er opeens weer een uitnodiging voor de TvT.

En na het bericht dat het met de Traverse wel tot 2014 kan duren voordat de eerste schop de grond in gaat waarschuwt de fractieleider van de PvdA richting Provincie, dat de TvT geen speeltje is van de gemeente. Tjonge, goed dat hij dat het zegt; wat denkt hij van: een doekje voor het bloeden?

Hij waarschuwt ook dat elk jaar uitstel van het plan 2 miljoen euro extra kosten betekent. De Provincie houdt nu al vol dat het beschikbare budget voor de Traverse niet toereikend - maar wel maatgevend is. Zij stelt daarmee een driedubbeldikminvariant van de Traverse in het vooruitzicht.

Adriaan Dolk, Dieren

Niks nieuws onder de zon

Hoe zit dat nou met die Molenweg-tunnel? De Rhedense gemeenteraad heeft ingestemd met het collegevoorstel om de Molenweg-tunnel aan te leggen en daarvoor een krediet van 1.025.000 euro beschikbaar te stellen uit de gemeentereserve voor de Traverse.
De argeloze lezer zal uit dat voorstel concluderen dat de provincie volledig instemt met dat tunnelplan en dat het krediet straks verrekend wordt in het totaalbudget voor de Traverse. Even verderop wordt in het voorstel ook nog verwezen naar de rijksbijdrage.

Allemaal loze woorden die helemaal niets zeggen. Iemand die de gang van zaken rond de Traverse volgt weet wel beter.

De provincie is helemaal niet van plan om één cent uit te geven voor Rhedense gemeenteplannetjes. De provincie bepaalt wat, waar, wanneer gebeurt en hoeveel geld er uit de rijks- en provinciebijdrage wordt besteed. Als de plannen van de gemeente daar toevallig in passen dan heeft de gemeente Rheden geluk en niet meer dan dat.

Met andere woorden: de gemeente is helemaal niet relevant!

Laat staan dat de Tafel van 10 serieus wordt genomen. Maar dat doet de gemeente zelf ook al niet. De Molenweg-tunnel zou volgens Traverse-variant 3A alleen bestemd zijn voor langzaam verkeer. Door de tunnel nú geschikt te maken voor autoverkeer wordt daar van afgeweken. Maakt mij niet uit hoor maar de gemeente “vergat” wel even om de Tafel van 10 daarover te consulteren én de bewoners (in de omgeving) van de Molenweg.

De Molenweg-tunnel is volgens wethouder Kuiper de start van de Traverse. Gedeputeerde Van Haaren heeft daar heel andere ideeën over. Volgens haar merken de Dierenaren pas in 2014 iets van de Traverse.

Het overleg tussen gemeenteraad en provinciale staten van afgelopen woensdag heeft ook niks opgeleverd. Ze dronken ‘n glas, deden ‘n plas en alles bleef zoals het was.

Niks nieuws onder de zon.

Noordtak

De komende jaren zal het treinverkeer op de IJssellijn drastisch toenemen. Rijksplannen spreken van 50 tot misschien wel 70 goederentreinen per dag. De IJssellijn maakt ook deel uit van het Basisnet Spoor. Dat wil zeggen dat over ons spoor ook gevaarlijke stoffen vervoerd zullen worden.

Naast een toename van het aantal goederentreinen zullen ook meer reizigerstreinen van het spoor gebruik gaan maken.

Dat heeft allemaal gevolgen voor het leefmilieu langs het Rhedense spoor.

Daar hebben we (Geen Noordtak Velp) de Rhedense politiek op attent gemaakt en op 3 maart heeft de Rhedense gemeenteraad de motie Leefbaarheid langs de IJssellijn unaniem aangenomen.

Ik heb nog wel enkele reserves bij de motie.

Maar de Rhedense politiek houdt zich er in ieder geval mee bezig.

Zonder de andere partijen tekort te doen: De Rhedense VVD heeft ons (Geen Noordtak Velp) daarbij zeer gesteund. De VVD was de initiatiefnemer van de motie. De partij blijft de ontwikkelingen op de voet volgen en zet daarvoor ook een stapje extra.

Ronald Haverkamp, fractievoorzitter van de Rhedense VVD meldt dat de motie naar de andere gemeenten langs de IJssellijn, Provincies, Stadsregio en Euregio is opgestuurd met een brief erbij van de wethouder om deze ook te steunen.

Haverkamp meldt ook dat de Gelderse statenfractie van de VVD voor aanstaande woensdag (18 maart) een debat heeft aangevraagd n.a.v. de Rhedense motie IJssellijn.

Even ter informatie voor de VVD: De IJssellijn loopt tussen Arnhem en Zwolle. Het gaat echter vooral om de gemeenten aan de Noordtak. Die valt deels samen met de IJssellijn, tussen Arnhem en Deventer. Maar ook de gemeenten langs het spoor van Deventer naar Hengelo en het spoor over Lochem/Goor zullen last krijgen.

Hondenpoep (3)

Eind volgende week staan er volgens de gemeente in Velp Daalhuizen, Rheden, Ellecom en Dieren hondenpoepbakken.

Klik op de afbeelding om te vergroten.


Als er nu ook echt consequent gehandhaafd wordt dan moet het effect zichtbaar worden. Eens kijken hoe de gemeente dat denkt aan te tonen.

Zie ook de artikelen
Hondenpoep (2) (8 maart 2009)
Hondenpoep (25 september 2007 / 8 maart 2009)
Strijd tegen hondenpoep (10 oktober 2008)

Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief (5-slot)

Door: Henri Mulder

Hoofdstuk 5 (slot) - Eind goed al goed!?

De definitieve leveringsdatum van Zuiderparallelweg 12 en 13 was 1 mei 2008. Na deze datum zou mijn moeder nog 6 maanden in het huis mogen wonen. 1 week voor de definitieve leveringsdatum kwam het bericht van de gemeente dat zij de levering wilde uitstellen omdat de huurder nog steeds niet zijn financiële zaken rond had.

Ik ben toen maar weer eens de boeken ingedoken om te kijken hoe je hier op kan reageren. Mijn moeder had inmiddels een ander huis gekocht en moest hiervoor ook verplichtingen aangaan, iets wat nu ook in gevaar kwam door deze handeling. Ik kwam tot de conclusie dat de enige manier om te reageren was om de gemeente vooraf alvast officieel in gebreke te stellen voor het niet nakomen van het contact. Hiervoor heb ik een brief opgesteld die ik naar alle collegeleden heb gestuurd. In de brief verzochten wij ook om een gesprek op zeer korte termijn.

In het gesprek dat volgde gaf de gemeente aan dat zij van mening was dat zolang de huurder zijn financiële zaken niet rond had en dus de doorverkoop van nummer 12 aan de huurder niet 100% zeker was zij het contract met ons niet hoefde na te komen. Wij hebben de gemeente erop gewezen dat de zaken er anders uitzien. Dat de door de gemeente aangegeven koppeling geen juridische basis had en dat er gewoon geleverd moest worden. Tevens hebben we aangegeven dat indien de gemeente niet zou leveren we naar de rechter zouden stappen, het dossier lag inmiddels al bij een advocaat. Dit gesprek vond plaats op vrijdag 24 april 2008. Uiterlijke leveringsdatum was vrijdag 1 mei, feitelijk betekende dit dat uiterlijk woensdag 29 april geleverd moest worden. De gemeente deed in het gesprek geen toezeggingen maar de gemeente gaf wel aan geen rechtszaak te willen. Wij gaven aan dat ook niet te willen maar het ook niet ze zullen schuwen.

Maandag 27 april werd ik ’s middags gebeld door de notaris die bezig was met de voorbereiding van de stukken voor de overdracht op woensdag 29 april. Het gesprek had dus gewerkt! Woensdag 29 april vond dan eindelijk de levering plaats. De aankoop van het nieuwe huis van mijn moeder kon hiermee ook doorgaan. Uiteindelijk heeft mijn moeder nog tot november in het huis aan de Zuiderparallelweg kunnen wonen. Waarna ook de laatste stappen van de afhandeling van het contract konden plaatsvinden.

Uiteindelijk dus eind goed al goed, het heeft echter zeer veel bloed zweet en letterlijk tranen gekost. Zonder kennis van zaken van het openbaar bestuur en de wetgeving was het absoluut een mission impossible geweest en meerdere keren leek het er ook op dat de gemeente ervan uitgaat dat de gewone burger de juiste kennis niet heeft. Dan zijn ze bij mij echter aan het verkeerde adres, zeker als het mij persoonlijk raakt! Het niveau van de juridische afdeling van de gemeente is bedroevend daar hebben we last van gehad maar daar hebben we ook van geprofiteerd. Het is absoluut bedroevend om te zien hoe er met belangen van mensen wordt omgesprongen. Positief ben ik over de opstelling van de verantwoordelijk wethouder Wilschut. Hij zei niet altijd wat we wilden horen, maar luisterde wel, nam de tijd en wat hij toezegde kwam hij na.

Het ligt gelukkig achter ons, mijn moeder woont inmiddels in een mooi nieuw huis en Zuiderparallelweg 13 wordt voorlopig goed gebruikt voor de opvang van een Roemeens gezin.

Dit is het vijfde en laatste deel van de serie "Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief"

Lees ook de voorgaande afleveringen:
Hoofdstuk 1 - Een stukje voorgeschiedenis
Hoofdstuk 2 - Hart voor Dieren...hard voor mensen
Hoofdstuk 3 - De uiteindelijke verwerving
Hoofdstuk 4 - De onderhandelingen

Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief (4)

Door: Henri Mulder

Hoofdstuk 4 - De onderhandelingen

Op zich een goed besluit maar door de ontstane situatie wel een erg slechte onderhandelingspositie. De gemeente had de huizen eigenlijk niet meer nodig. Bijkomend probleem was het verhuurde huis Zuiderparallelweg nummer 12. In het geval dat de gemeente de huizen echt nodig had, zou in het uiterste geval onteigening kunnen plaatsvinden mochten wij er niet met de huurder uitkomen. Nu de gemeente de huizen niet meer nodig had werden wij in een uiterst vervelende onderhandelingspositie gemanoeuvreerd. Ten opzichte van de gemeente, maar ook ten opzichte van de huurders. Onze inzet was eruit zien te komen met de huurders en vervolgens de huizen vrij van huur te verkopen aan de gemeente. De gemeente gaf aan dat indien wij er niet met de huurders uit zouden komen dit Euro 50.000 zou schelen op de totaalopbrengst.

De onderhandelingen met de huurder verliepen stroef. Met begrip voor de huurders die uiteraard er ook het beste uit willen halen. Uiteindelijk liep deze onderhandeling op niets uit. De huurder bleef vasthouden aan een vervangende woonruimte, iets waar wij niet aan konden voldoen. Wij hadden geen andere woning en konden hier niet meer dan een inspanningsverplichting aanbieden. Wat betreft het bedrag, dat was onzes inziens alleszins redelijk en lag hoger dan een onteigeningsvergoeding (ruim vier maal de jaarhuur + verhuisvergoeding conform de regeling bij corporaties). De huurder ging echter niet in op het bedrag en bleef vasthouden aan een vervangende woonruimte, aan de ene kant begrijpelijk aan de andere kant zeer onredelijk.Goed, dat betekende dus dat wij niet vrij van huur konden leveren aan de gemeente.

Zo zijn de onderhandelingen met de gemeente dan ook gestart. Na een eerste bod van de gemeente, wat zeer laag was, hebben wij een onderbouwd tegenbod gedaan. De enige manier voor ons om druk te zetten op de onderhandelingen was spelen op het gevoel. En dat hebben we dan ook gedaan. Zonder kennis van zaken van het openbaar bestuur en de wetgeving ben je geheel kansloos in deze onderhandeling. Gelukkig hadden wij een adviseur die ons begeleide en ben ik zelf werkzaam in locatie en gebiedsontwikkeling. Dit heeft er uiteindelijk toe geleid dat eind januari 2008 een akkoord werd bereikt.

Eind goed al goed zou je zeggen, helaas er bleek nog wel het een en ander aan de hand. Het akkoord werd vastgelegd in een voorlopig koopcontract. Bij het lezen daarvan viel ik opnieuw van mijn stoel van verbazing. De gemeente had namelijk in de tussentijd de onderhandelingen met de verhuurder van nr 12 zelf opgepakt wat resulteerde in de aankoop van Zuiderparallelweg nummer 12 door de huurder. Echter het was onduidelijk of deze huurder de verkoop financieel wel rond zou krijgen.

Dit risico wilde de gemeente via een achterdeur bij ons neerleggen! De aankoop van nummer 12 en 13 werd gekoppeld aan het doorgaan van de doorverkoop van nummer 12! Eigenlijk verkochten wij dus in casu de woningen ‘vrij van huur’, kregen wij minder geld omdat wij het ‘niet vrij van huur’ aanboden en werd het risico geheel bij ons neergelegd.

Een hele vuile streek!!. Na eerst heel erg kwaad te zijn geworden ben ik het contract nog maar eens goed gaan doorgelezen. Er stonden meerdere juridische tegenstrijdigheden in het contract. Er werd namelijk genoemd dat wij ‘niet vrij van huur’ verkochten om vervolgens bij de extra voorwaarden aan het einde van het contract te zeggen dat de verkoop ‘gekoppeld was aan de doorverkoop van nummer 12.

Juridische toetsing leerde mij dat deze koppeling geen enkele juridische betekenis had. Er had bij wijze van spreke kunnen staan dat de verkoop gekoppeld was aan de temperatuur op 1 mei 2008 om 12 uur ‘s middags. Hier bleek nog maar eens een keer dat het niveau van de ambtenaren van de gemeente bedroevend was, voor deze ene keer was dat echter goed nieuws. We besloten het contract te laten voor wat het was en wachtten de definitieve leveringsdatum welke opgenomen was in het contract af.

Dit is het vierde deel van de serie "Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief"

Lees ook de voorgaande afleveringen:
Hoofdstuk 1 - Een stukje voorgeschiedenis
Hoofdstuk 2 - Hart voor Dieren...hard voor mensen
Hoofdstuk 3 - De uiteindelijke verwerving

En het laatste deel:
Hoofdstuk 5 (slot) - Eind goed, al goed?

Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief (3)

Door: Henri Mulder

Hoofdstuk 3 - De uiteindelijke verwerving

Drie weken na het overlijden van mijn vader werden we benaderd door bureau Meander. Telefonisch was de vraag ’of we van het project Hart van Dieren gehoord hadden’. De gemeente wilde namelijk overgaan tot verwerving en zij waren daarvoor ingehuurd. Raar op zich dat de gemeente ons dit niet had laten weten en dat dit door bureau Meander aan ons medegedeeld werd. Goed een afspraak werd gemaakt en de procedure werd toegelicht.

Er zou een taxatie door een onafhankelijk bureau (bureau Meander) plaatsvinden. De taxatie zou de basis vormen voor een openingsbod door de gemeente. Nu had mijn moeder 2 huizen: nr 13 waar ze zelf in woonde en nummer 12 dat ze verhuurde. De gemeente wilde alleen ‘vrij van huur’ aankopen. Op zich begrijpelijk alleen wel raar omdat mijn moeder in 2006 het huis opnieuw had verhuurd nadat ze had nagevraagd of het huis definitief kon blijven staan, wat toen op dat moment het geval was. Raar ook omdat het de gemeente is die iets wil en niet wij.

Het was dus aan ons om tot overeenstemming met de huurder te komen. Mocht dat niet lukken dan zou ‘niet vrij van huur’ verworven worden wat een aanzienlijk lagere opbrengst zou betekenen. Wij hebben toen gevraagd om een schriftelijke bevestiging van de gemeente dat zij de woningen wilden aankopen. Dit zegden ze toe maar de brief kwam niet, het heeft 2 maanden en meerdere telefoontjes gekost om het schriftelijk bevestigd te krijgen.

De taxatie werd uitgevoerd in juni 2007, afgesproken werd half augustus een eerste bod uit te brengen. En toen werd het stil, half augustus was er geen bod, eind augustus nog steeds geen bod, meerdere malen werd contact gezocht met Meander en de gemeente maar men was er nog mee bezig. En toen op 11 september 2007 werd duidelijk waarom het zo stil bleef. Er bleek een gapend gat van 40 miljoen euro in de begroting te zitten. De verwerving werd stop gezet. Wethouder Wilschut verkondigde in de kranten dat men toezeggingen zou nakomen en dan gestarte verwervingen afgerond zouden worden.

Echter met ons werd geen contact opgenomen. Wij besloten zelf maar eens een apart gesprek met de wethouder aan te vragen. Daar werd ons duidelijk dat de gemeente ons geval niet als een gestarte verwerving beschouwde en mocht de gemeente besluiten alsnog te verwerven dan zou dit alleen gebeuren als besloten zou worden dat wij een uitzonderlijk geval zouden zijn.

Wij hebben Wilschut erop gewezen dat er meerdere toezeggingen liepen, dat de gemeente inmiddels schriftelijk bevestigd had dat zij de woningen wilde aankopen en dat de taxatie al was uitgevoerd. Tevens zou jurisprudentie wel eens wat anders zou kunnen zeggen met betrekking tot of de verwerving nu wel of niet gestart was. Wilschut gaf wel aan dat hij zijn best voor ons wilde doen. Wij moesten een brief sturen met het verzoek om de woningen alsnog aan te kopen. Dit hebben we toen ook gedaan. Wilschut kwam zijn belofte na en heeft zich ervoor ingezet dat de verwerving alsnog door zou gaan.

Dit is het derde deel van de serie "Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief"

Lees ook de voorgaande afleveringen:
Hoofdstuk 1 - Een stukje voorgeschiedenis
Hoofdstuk 2 - Hart voor Dieren...hard voor mensen

En de volgende afleveringen:
Hoofdstuk 4 - De onderhandelingen
Hoofdstuk 5 (slot) - Eind goed, al goed?

Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief (2)

Door: Henri Mulder

Hoofdstuk 2 - Hart voor Dieren…hard voor mensen

Met de eerste plannen van Hart voor Dieren werd ook duidelijk dat een klein aantal huizen aan de Zuiderparallelweg zou moeten verdwijnen. Het zou gaan om circa 4 huizen. De Wet voorkeursrecht gemeenten werd gevestigd. De plannen zorgden voor opnieuw veel onrust in de straat. De plannen zagen er mooi en doordacht uit. Wel viel op dat de Zuiderparallelweg zoals we inmiddels wel gewend waren geen aandacht kreeg in de plannen.

De mensen wiens huizen weg moesten werden geïnformeerd, dat verliep niet geheel soepel naar we hebben vernomen, maar de details ontbreken mij daarvan. Het huis van mijn ouders (het gaat eigenlijk om 2 huizen) kon blijven staan, Wel hebben we destijds geïnformeerd bij de gemeente, het antwoord was duidelijk, het huis kon blijven staan en we hoefden ons geen zorgen te maken.

De gemeente lobbyde volop in Den Haag en een grote som geld werd daadwerkelijk ook binnengehaald. Maar nadat de plannen nog eens zorgvuldig werden doorgerekend bleek toch dat er een groot tekort was. Er kwam een alternatief plan, de zogenaamde 8- variant. Voor de bewoners van de Zuiderparallelweg had deze variant grote consequenties. Waar eerst slechts 4 huizen plaats moesten maken, moest nu de halve straat weg. Tot bijna aan de Molenweg moesten de eigenaren tenminste enkele meters grond afstaan bij de 8- variant.

Het eerste wat de bewoners van de Zuider Parallelweg van de 8- variant merkten was de uitbreiding van de vestiging van de Wet Voorkeursrecht Gemeenten. Alle bewoners van de huizen waarop de WVG van kracht zou worden kregen hiervan bericht. Het betrof alle huizen tot en met nummer 18.

Alle betrokkenen werden uitgenodigd op een besloten informatie bijeenkomst. Nu snap ik best dat de gemeente hier een slechte boodschap moest vertellen aan de mensen. Een boodschap die je, hoe goed je je best ook doet, nooit ‘goed’ kan brengen. Maar de manier waarop deze avond informatie verstrekt werd was absoluut stuitend. Wethouder Schadd opende de avond door uitgebreid te vertellen hoe trots ze wel niet was op het project en het binnengehaalde geld. Dat het gevolg hiervan was dat de aanwezigen hun huis kwijt zouden raken scheen ze niet te beseffen. Dit terwijl er op deze besloten bijeenkomst alleen mensen aanwezigen waren die direct met de WvG te maken hadden.

Na deze intro van wethouder Schadd kookten bijna alle aanwezigen al van woede. Hoe kun je zo onbegripvol met mensen omgaan? Deze avond heeft de toon gezet voor alle bewoners van de Zuider Parallelweg. Vragen die deze avond gesteld werden konden niet of onvolledig worden beantwoord. Ik ben zelfs voorgelogen door de juridisch medewerkster. Ik had me namelijk verdiept in de Wvg en had geconstateerd dat zodra de minnelijke verwerving start je als huiseigenaar recht hebt om op kosten van de gemeente je juridisch bij te laten staan door een makelaar/adviseur. Toen ik hiernaar vroeg werd mij verteld dat ik onjuist geïnformeerd was en dat dat pertinent niet waar was. Men wilde blijkbaar niet dat iedereen een adviseur in de hand zou nemen, alleen maar lastig voor de gemeente: die wel geïnformeerde burgers.

Na deze avond werd het stil rondom de informatie verstrekking richting de bewoners van de Zuider Parallelweg. Af en toe ontvingen we een brief (veelal verkeerd geadresseerd en vol fouten zowel onjuistheden als spelfouten). De huizen van mijn ouders (nummer 12 en 13) lagen op een cruciale plek van het plan. Precies op de plek waar de weg terug zou buigen vanaf het geplande tracé (langs het spoor) naar de huidige ligging. Een kleine wijziging in het plan betekende dan ook vrijwel direct een grote consequentie voor mijn ouders. Niet dat we daarover geïnformeerd werden overigens. Telkens moesten we uit schetsen/plaatjes uit de krant en nieuwsbrieven zelf constateren dat het huis van mijn ouders toch weer wel of toch weer niet kon blijven staan. Dit werd dan pas bij navraag bij de gemeente ook weer bevestigd. En zo kon het lopen dat vanaf 2004 de situatie voor mijn ouders 4 maal is veranderd. Van ‘het huis moet weg (zowel 12 en 13), naar alleen nummer 12 moet weg, naar allebei kunnen blijven staan, naar allebei de huizen moeten alsnog weg. Zonder dat we daarover ook maar 1 keer zelf door de gemeente op zijn gewezen!

De laatste keer dat er iets wijzigde was voorjaar 2007 op een moment dat mijn vader net was overleden en de situatie voor mijn moeder privé ook anders werd. Mijn ouders wilden eigenlijk nooit weg maar na het overlijden van mijn vader veranderde de situatie voor mijn moeder

Dit is het tweede deel van de serie "Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief"

Lees ook het voorgaande hoofdstuk:
Hoofdstuk 1 - Een stukje voorgeschiedenis

En de volgende afleveringen:
Hoofdstuk 3 - De uiteindelijke verwerving
Hoofdstuk 4 - De onderhandelingen
Hoofdstuk 5 (slot) - Eind goed, al goed?

Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief (1)

Door: Henri Mulder

Hoofdstuk 1 - Een stukje voorgeschiedenis

Dit verhaal is het verhaal van mijn vader en moeder die aan de Zuiderparallelweg in Dieren hebben gewoond en het project vanaf het begin hebben meegemaakt. De Zuiderparallelweg ligt aan de rand van het oude dorp Dieren. Het hoort niet bij het oude dorp maar ook niet bij het nieuwe gedeelte en bij de gemeentelijke plannen valt het ook altijd tussen wal en schip. Nadat ergens in de 2e helft van de 19e eeuw de spoorweg werd aangelegd zijn de eerste huizen hier eind 19e, begin 20e eeuw gebouwd. Destijds was de N348 er nog niet en hadden de huizen een erf tot in de Vingerhoed. Sommige huizen hadden dus een achtertuin van wel 200 m diep!

Dit stukje Dieren komt elke keer terug in de plannen van de beleidsmakers van de gemeente. In de jaren 50 worden plannen gemaakt om een nieuwe ontsluitingsweg van Dieren aan te leggen die met name het oude dorp moest ontlasten van het almaar toenemende autoverkeer. Het werd de Burgemeester de Bruinweg die dwars door de tuinen van de huizen aan de Zuiderparallelweg is aangelegd. Het zou een ‘tijdelijke’ oplossing worden wat nog bevestigd werd bij koninklijk besluit. Vanwege het ‘tijdelijke ‘ karakter zijn de eigenaren destijds afgescheept met een fooi. Nu weten we wat ‘tijdelijk‘ precies inhoudt.

Met de aanleg van de Burgemeester de Bruinweg (N348) en het gereedkomen van de snelweg Arnhem-Ellecom (A348) is gelijk ook de kiem gelegd voor de huidige verkeersproblematiek in Dieren. Een ontsluitingsweg dwars door het dorp en een snelweg die niet doorgetrokken wordt maar aangesloten wordt op deze provinciale ontsluitingsweg.. En vanaf ongeveer deze situatie begin ik mezelf het een en ander te herinneren. Ik ben zelf geboren in 1972 en kan me de nodige plannen uit begin / midden jaren ’80 herinneren. Het doortrekken van de A348 aan de overkant van de IJssel, wel of niet in een tunnelbak. Het verdiept aanleggen van de Burgemeester de Bruinweg en nog meer van dit soort plannen. Iedere keer liepen de plannen stuk op financiering of protesten en uiteindelijk bleef de situatie zoals het was. Destijds dacht ik dat ik te klein was om daar iets van te begrijpen….

Wel werd midden jaren ’80 het plan Vingerhoed nog ontwikkeld door de gemeente. Dit betekende voor de bewoners van de Zuiderparallelweg opnieuw een aanvaring met de gemeente. Was door de aanleg van de Burgemeester de Bruinweg hun eigendom in 2-en gesplitst. Nu wilde de gemeente het gedeelte aan de andere kant van de weg hebben voor de ontwikkeling van Vingerhoed. De gemeente bood belachelijk lage vergoedingen en omdat mijn ouders dit stuk grond nodig hadden voor de bedrijfsvoering van het vakantiepension wat ze runden gingen ze niet akkoord. De gemeente wilde onteigenen en mijn ouders vochten dit aan. Uiteindelijk was de Raad van State ook niet overtuigd dat een stuk groentetuin onteigend moest worden voor de aanleg van een…………… groenstrook! De gemeente verloor de strijd.

Tegen deze achtergrond is dan ook altijd argwanend gekeken naar allerlei oplossingen voor de verkeersproblematiek in Dieren. Natuurlijk zijn deze problemen er en natuurlijk moet daar een oplossing voor komen dat beseft een ieder. Maar hoe zit het met de belangen van de mensen?

Dit is het eerste deel van de serie "Tussen Wal en Schip: Hart van Dieren vanuit een persoonlijk perspectief"

Lees ook de volgende afleveringen:
Hoofdstuk 2 - Hart voor Dieren...hard voor mensen
Hoofdstuk 3 - De uiteindelijke verwerving
Hoofdstuk 4 - De onderhandelingen
Hoofdstuk 5 (slot) - Eind goed, al goed?

Geschiedenis!?

Vanaf morgen kunt u op deze weblog het verhaal van Henri Mulder lezen. Hij vertelt u de geschiedenis van zijn ouders die hun huis aan de Zuiderparallelweg in Dieren moesten verlaten voor de 8min-variant.

Henri legt haarscherp de gevoelloosheid, het gemanipuleer en de incompetentie die de gemeente bij het aankooptraject aan de dag legde bloot.

Lees het verhaal van de familie Mulder! Het verhaal van mensen die Hart van Dieren aan den lijve hebben ondervonden.

Het Traverse-moeras (3)

De opstelling van de provincie Gelderland inzake de Traverse Dieren wordt steeds scherper zichtbaar.

Gelderlander-journalist Henk Aalbers heeft de Gelderse gedeputeerde Marijke Van Haaren geïnterviewd over de Traverse. In het artikel “Het mag geen tweede keer misgaan” (7 maart 2009) *) laat Van Haaren er geen enkel misverstand over bestaan dat de provincie aan het roer van het project staat en niet de gemeente Rheden. Daarover is ze heel duidelijk: “Een provinciaal project dat alleen over infrastructuur gaat”.

*) artikel staat (nog) niet op de website van de Gelderlander. Linkje naar het artikel wordt toegevoegd zodra het artikel op de website verschijnt.

Van Haaren laat eens te meer zien dat de gemeente Rheden mee mag rijden op de provinciale bagagedrager maar dat ze verder geen babbels moet hebben.

Zo’n uitspraak laat zien dat de provincie de rijksbijdrage voor de Traverse voor zichzelf opeist. De gemeente Rheden kan hoog en laag springen, kan van alles willen maar de provincie bepaalt wat er gebeurt en hoe en waaraan de rijksbijdrage wordt uitgegeven. En die rijksbijdrage wordt alleen uitgegeven aan de (provinciale) infrastructuur dat wil zeggen dat het geld in de eerste plaats aan de scheiding van doorgaand en lokaal verkeer in Dieren wordt besteed en dat de gemeente Rheden zelf opdraait voor de realisatie van haar eigen wensen.

Voor de Traverse is volgens Van Haaren 90 miljoen beschikbaar terwijl de laatste Gelderse berekeningen voor variant 3A op 93,6 miljoen euro uitkomen. Die variant 3A is voor Van Haaren dan ook niet “heilig”. Het budget is dat zeer zeker wél. Daarom zegt ze nog maar eens dat variant 3A een uitgangspunt is, geen doel op zich. “We mikken erop. Dat hebben we met de gemeente Rheden afgesproken. Maar het moet wel kunnen binnen het beschikbare budget”.

En dan heeft ze alleen nog maar over de infrastructuur. De gebiedsontwikkeling is een verantwoordelijkheid van de gemeente Rheden. Dat roept bij mij weer de vraag op hoe dat met dat budget precies zit want daar zit volgens mij ook de reservering van de gemeente Rheden (daar is na het eerste fiasco nog zo’n tien miljoen euro van over) voor de Traverse in opgenomen. Dus dan is er geen cent meer over om naast aanpassing van de infrastructuur nog iets aan gebiedsontwikkeling te doen. Wat je onder dat laatste dan ook mag verstaan.

Van Haaren heeft nog een “opsteker” voor de Dierenaren: “Ik denk dat er in 2014 voor het eerst iets zichtbaar wordt in het veld”. Zij wil alle procedures zorgvuldig doorlopen om niet voor verdere obstakels te komen staan. Zo wordt er ook een MER (milieueffectrapportage) opgesteld terwijl ze er niet eens zeker weet of dat wettelijk wel verplicht is. Dat geeft de burger volgens haar meer zekerheid en kan van pas komen bij eventuele procedures bij de Raad van State.

Ik denk persoonlijk dat er iets anders achter zit. Het rijk heeft plannen om én meer goederentreinen én meer reizigerstreinen over de IJssellijn te laten rijden. De plannen spreken van 70 goederentreinen per etmaal en een verdubbeling van het reizigersvervoer. Het wordt de komende paar jaar pas duidelijk hoe zich dat precies zal ontwikkelen. Mogelijk zijn daar ook ingrepen aan het spoor in Dieren voor nodig. En ik denk dat Van Haaren wil zien welke invloed dat allemaal op de Traverse-plannen heeft.

Van Haaren houdt zorgvuldig afstand van het Rhedense gemeentebestuur en wil zich door wethouder Kuiper c.s. niet laten meesleuren in het Traverse-moeras. Een nieuw debacle is wel het laatste wat de gedeputeerde zich kan veroorloven.

En hoezo controverse? De gemeente heeft gewoon niets te vertellen. Laat wethouder Kuiper dan aub niet meer spreken over “samenwerken” en “vertrouwen”. En laat hem vooral de indruk niet wekken dat de gemeente ook iets in de melk te brokkelen heeft. Van twee gelijkwaardige partijen, provincie en gemeente, is geen sprake. De provincie bepaalt. Punt uit!

Dat jaar 2014 is nieuw voor mij. De rest was me allemaal al wel helder. Ik vraag me alleen af wanneer dat inzicht bij de Rhedense wethouder Kuiper en de gemeenteraad doorbreekt. Het wordt tijd dat zij daarop hun strategie en hun plannen gaan afstemmen.